ကျွန်တော်နှင့် လက်တွဲဖော်များ - နီကိုရဲ

တခါတလေ စိတ်တွေ မွန်းကျပ်လာရင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ဒဿနတွေ မပါဘဲ ခပ်ပေါ့ပေါ့ ရယ်လိုက်ရုံနဲ့ အမောပြေမယ့် စာမျိုးကိုပဲ ကောက်ကိုင်ချင်မိတတ်ပါတယ်။ နီကိုရဲရဲ့ ‘ကျွန်တော်နှင့်လက်တွဲဖော်များ’ ကို ကျနော် ပြန်ဖတ်ဖြစ်တော့လည်း အဲဒီလို ခေါင်းပေါ့ပေါ့နဲ့ စာမျက်နှာတွေကို လှန်မိတာပါပဲ။ စာရေးသူကိုယ်တိုင်က မဂ္ဂဇင်းတိုက်တွေဆီ စာမူတွေပို့ရင်း အပယ်ခံရဖူးတဲ့၊ စာမျက်နှာပေါ် ရောက်ဖို့ လနဲ့ချီ ရင်တမမ စောင့်ခဲ့ရဖူးတဲ့ သူ့ဝတ္ထုတိုတွေကို “ငြိုးရိပ်သင့်တဲ့ ပီတိရနံ့” တွေ စွဲကျန်နေတဲ့ သူ့ဘဝရဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေလို တန်ဖိုးထားပြီး စုစည်းထားတာပါ။

ဝတ္ထုတိုတွေကို ဖတ်နေတုန်း ကိုယ့်ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်က ကြောင်တောင်တောင် အလွဲတွေကို မလုံမလဲနဲ့ ပြန်မြင်ယောင်လာရပါတယ်။ ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ စကားစမြည် ပြောချင်လွန်းလို့ အိမ်ကကြောင်ကို ဗန်းပြပြီး အကွက်ဆင်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ပုံတွေ၊ ချစ်သူနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့တဲ့နေ့ကျမှ ညာဘက်ချိုင်းကြားက ကိန္နရာနာကြောင့် ကိုယ်တစ်ခြမ်းစောင်း ဒရိန်းပြ လျှောက်နေရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေက ရယ်စရာကောင်းရုံတင် မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီ ဟာသတွေရဲ့ အောက်ခြေမှာ မိန်းကလေးရှေ့ မျက်နှာမငယ်ချင်တဲ့ သာမန်ကောင်လေးတွေရဲ့ အရှက်နဲ့ မာန၊ ဘာမဟုတ်တဲ့ ချစ်စနိုး ရိုးသားမှုလေးတွေ အပြည့်ပါနေတာပါ။

ဒါပေမဲ့ ဒီစာအုပ်က အူလှိုက်သဲလှိုက် ရယ်ရုံနဲ့တင် လမ်းဆုံးမသွားပါဘူး။ ‘မွေးနေ့လက်ဆောင်’ လို ဝတ္ထုမျိုးထဲကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ရယ်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားရပါတယ်။ ပျော်ရွှင်စရာ မွေးနေ့ဧည့်ခံပွဲလေးတစ်ခုရဲ့ နောက်ကွယ်၊ ပစ္စည်းဟောင်းတွေ ထားတဲ့ အခန်းကျဉ်းထဲက တံခါးတစ်ချပ်ကို ဖွင့်လိုက်ချိန်မှာ တွေ့လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက လည်ချောင်းထဲ အစိုင်အခဲတစ်ခု လာဆို့သလို နာကျင်သွားစေတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အတ္တ၊ မလုံခြုံမှုနဲ့ လူ့လောကရဲ့ ဟန်ဆောင်မျက်နှာဖုံးကို စာရေးဆရာက ဘာညှာတာမှုမှ မပါဘဲ တည့်တည့်ကြီး လှစ်ပြလိုက်တာပါပဲ။

အထူးသဖြင့် ပြည်ကနေ ရန်ကုန်ပြန်တဲ့ အဝေးပြေးကားပေါ်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ‘နေပူသူများ၏ ထီးရိပ်’ ကို ကျနော် အစွဲလမ်းဆုံးပါပဲ။ ကိုယ့်အိတ်ထဲ ငွေလေးရာလောက်ပဲ ကျန်တော့လို့ ကိုယ့်ဒုက္ခကိုယ် အကြီးကြီးထင်ပြီး ဒေါသထွက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရှေ့မှာ မျက်စိမှိတ် လိပ်စာအနွမ်းလေးတစ်ခုကိုင်ပြီး အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်နေတဲ့ မြေးအဘွားနှစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်။ ဘဝမှာ ဘာအာမခံချက်မှ မရှိတဲ့ အခြေအနေဆိုးကြီးထဲ ရောက်နေပါရက်နဲ့ ကားပေါ်က တီဗွီဖန်သားပြင်က ဟာသဇာတ်ကားကို ကြည့်ရင်း တစ်ကားလုံးမှာ အကျယ်ဆုံး အားရပါးရ ရယ်မောနေကြတဲ့ အဲဒီမြေးအဘွားနှစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်ကို တွေ့ရတဲ့အခါ ကိုယ့်ရဲ့ ဘာမဟုတ်တဲ့ အပူအပင်တွေအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ရှက်သွားမိစေပါတယ်။

နီကိုရဲရဲ့ လက်ရာတွေက လမ်းဘေးလက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ပလာတာကြော်နံ့တွေ၊ ဘတ်စ်ကားကျပ်ကျပ်ပေါ်က ချွေးနံ့တွေကြားကနေ လူတွေရဲ့ အခက်အခဲနဲ့ ရုန်းကန်ရမှုတွေကို အေးအေးဆေးဆေး ခံစားပြသွားတာပါ။ တစ်ခါတလေမှာ အကြမ်းတမ်းဆုံး ဘဝဒဏ်တွေကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ရယ်မောခြင်းထက် ပိုကောင်းတဲ့ ဆေးမရှိဘူးဆိုတာကို ဒီစာအုပ်က အနုပညာဆန်ဆန် ပြောပြနေသလိုပါပဲ။

ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး စဖတ်ရင်းနဲ့မှ ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်က သာမန်လူတွေရဲ့ ဘဝကို ခပ်စောင်းစောင်း ပြန်ငေးမိသွားစေမယ့် စာအုပ်မျိုး ရှာနေတယ်ဆိုရင်တော့ ဒီဝတ္ထုတိုတွေကို လက်ကချဖို့ မလွယ်ပါဘူး။ ပထမစာမျက်နှာရဲ့ ရယ်ရယ်မောမော အစပျိုးချက်ကနေ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာဆီ ဘယ်လိုရောက်သွားမှန်း မသိအောင်ကို တရစပ် ဆွဲခေါ်သွားပါလိမ့်မယ်။

#ကျွန်တော်နှင့်လက်တွဲဖော်များ

#whisperofwords #ebooks #epub #kfx

epub,kfx for Myanmar ebooks reader